مبحث ششم مقررات ملی ساختمان، با عنوان “بارهای وارد بر ساختمان و آثار آن”، یکی از مهم‌ترین مباحث مقررات ملی ساختمان ایران است که در ویرایش ۱۳۹۸ به‌روزرسانی شده است. این مبحث به بررسی و تعیین انواع بارهایی می‌پردازد که در طراحی و ساخت ساختمان‌ها باید مدنظر قرار گیرند. منظور از بار، نیروهایی است که در طول عمر مفید یک سازه به آن وارد می‌شود و می‌تواند منجر به تغییر شکل، نشست یا حتی خرابی سازه گردد.

در مبحث ششم، بارها به دو دسته‌ی اصلی تقسیم می‌شوند: بارهای دائمی (مرده) و بارهای متغیر (زنده). بارهای مرده شامل وزن سازه، دیوارها، کف‌ها، تجهیزات ثابت و… هستند. بارهای زنده شامل وزن افراد، اثاثیه، تجهیزات متحرک و بارهای ناشی از برف، باد و زلزله است. این مبحث همچنین ضوابطی برای محاسبه بارهای ویژه مانند بارهای ناشی از فشار خاک، بار سیالات، بارهای ناشی از تغییرات دما و انقباض یا انبساط مصالح نیز ارائه می‌دهد.

در ویرایش ۱۳۹۸ این مبحث، تغییرات قابل توجهی نسبت به نسخه‌های پیشین اعمال شده که شامل بازنگری در مقادیر بارهای زنده برای کاربری‌های مختلف، تطبیق بیشتر با استانداردهای بین‌المللی، و لحاظ نمودن شرایط اقلیمی ایران در تحلیل بارهای باد و برف است. همچنین، در این ویرایش تلاش شده تا هماهنگی بیشتری با آیین‌نامه‌های طراحی سازه‌ها مانند آیین‌نامه بتن ایران (آبا) و استاندارد ۲۸۰۰ زلزله برقرار شود.

هدف اصلی مبحث ششم، ایجاد ایمنی، پایداری و عملکرد مناسب سازه‌ها در برابر انواع بارهای احتمالی است. رعایت دقیق ضوابط این مبحث برای مهندسان محاسب و طراحان سازه، اجباری است و نقش اساسی در تضمین سلامت و ایمنی ساختمان‌ها دارد.

جهت دانلود مقررات ملی مبحث ششم ویرایش 1398 کلیک کنید.